Rijderstraining 14 april 2018

Gepubliceerd op: 15-04-2018

Rijderstraining

Mijn Fat Boy (alias Fat Ass) en ik kennen elkaar sinds medio oktober 2017.
Vanaf het moment van onze kennismaking wist ik het: wij worden vriendjes.
Bonneville Salt Pearl moest de kleur worden en na bestelling werd hij op de boot richting Nederland gezet.
Nadat Fat Ass en ik elkaar hebben leren kennen rijd ik met hem of met Thrummer (mijn Triumph Thruxton R).
Sinds vorig jaar heb ik met mijn Thruxton 3 bochtentrainingen, 2 behendigheidtrainingen en één bergtraining gedaan.
Ik ken dus de waarde van dit soort trainingen en was dan ook hevig teleurgesteld toen ik zag dat de rijderstraining van vandaag al volgeboekt was.
Ik was dan ook zeer verheugd dat ik begin deze week door Huubke geïnformeerd werd dat ik toch mee kon doen.
Mijn Fat Boy en ik waren namelijk wel vriendjes aan het worden maar de vriendschap kende nog wat ruwe randjes.
Randjes waar ik wel mee om kon gaan als ik een goede dag had maar geheel vanzelf gebeurde dat nog niet.
Vandaag moest dus de dag worden dat ik om zou leren gaan met die ruwe randjes van mijn Fat Boy.
Ik wilde leren begrijpen hoe ik mijn Fat Boy beter kon 'dresseren'.
Eerst werd onze theoretische kennis opgefrist.
En maar goed ook want als ik het goed begrepen heb dan heeft de hele groep, op één persoon na, kennis gemaakt met motorrijden door middel van een proefrijbewijs.
Vervolgens de lunch en met zijn allen naar de Westervoortsedijk in Arnhem.
Daar aangekomen werden we in twee groepen ingedeeld.
Allereerst leerden we dat onze mooie Harley Davidsons helemaal niet zwaar zijn (ahum) en zelfs heel goed met één hand in balans te houden zijn. Met één hand aan het stuur en één aan het zadel de Fat Boy naar voren en naar achteren rijden: ook geen probleem.
Daarna begon het 'echte werk' en werden we geïnstrueerd te beginnen met scherp naar links en vervolgens scherp naar rechts draaien.
Het leren en proberen is begonnen. Tot zover was ik nog tevreden over mijzelf.
De uren daarna hebben we verschillende slaloms geoefend, bochtjes gedraaid, aanrijden/remmen en als laatste achtjes gedraaid.
Nu wil het geval dat ik gisteren met iemand sprak over deze training waarbij we het met elkaar eens waren dat staande oefeningen zoals ik die met de Thruxton gedaan heb niet mogelijk zijn met de Fat Boy.
Oh (Fat) Boy hoe mis ik het had heb ik vanmiddag ontdekt.
Niet alleen kan ik staand op de treeplanken rijden, ik kan zo zelfs slalommen.
En zelfs mijn achilleshiel, korte bochten en al helemaal de achtjes gingen iedere keer een stukje beter.
Waar ik in het begin ronduit ontevreden was kon ik later toch enigszins tevreden zijn over mijzelf.
Winst dus, dikke winst.
De terugtocht naar Big Rivers over de dijk werd dan ook beloond met een ritje over diezelfde dijk terug naar huis.
Mijn Fat Boy en ik zijn nu innige vriendjes geworden.
We begrijpen elkaar beter en ik zie het nukkige gedrag nu tijdig aankomen.
Ik weet zeker dat het een mooi seizoen gaat worden.
Daarom past een woord van dank aan Rob Schotel, Sjaak Slooven, The Bridge Chapter en Big Rivers.
En aan al mijn collega motorrijders: op naar een mooi motorseizoen...
Met dank aan Marcel Trapman voor het verslag en de foto's hier van Paul Brouwer.
                                                        Video1          Video2